بغض زندگیم

خدا لبخند زد؛دختــــرآفریده شد..روز لبخند خدا مبارکـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدختر بودن رو چجوری میشه توصیف کرد؟موهای بلندش؟لاک های خوش رنگش؟اشکهای دَمِ مَشکش؟حرفهای قشنگش؟نمیدونم..به نظرم دختر ساخته شده که تکیه گاه مردا باشه،از همون بچگی که دنیای یه پدر میشه،سنگ صبور برادراش میشه،آروم و قرار و همدم همسر میشه،و در نهایت مادری میشه که خدا بهشت رو زیر پاشون قرار داده..دختر بودن خیلی سخته!دختران خوبِ سرزمینم..روزتون مبارک.. بغض زندگیم...

زندگی این روزها به سانِ ساعت شنی است،

و هر لحظه انتظار پایانش را میکشم،

به سانِ طناب داری است که هر لحظه دایره را تنگ تر میکند،

بُغض های لعنتی،

حسرت همیشگی،

فکرهای نیمه شب،

و این دنیای بی کسی،

دلم از هجوم این همه دلتنگی عاصی است..

کمی مرا دریاب..

بغض زندگیم...

شکایت این روزها را پیش چه کسی ببرم؟

دلمُردگی این روزهایم را به حساب چه کسی بگذارم؟

این روزها هر لحظه ناخودآگاه به یه سمتی خیره میشم و غرق تو این فکر: که چرا همه چی بهم ریخته؟

کجای مسیر زندگی راه رو اشتباهی اومدم؟

لعنتی ترین روزهای زندگی دارن پشتِ سرِ هم میان و میرن و دریغ از لحظه ای نفس راحت کشیدن،

با خیال راحت خوابیدن، با دلخوشی بیدار شدن، لحظه ای زندگی کردن!

بسه دیگه لطفا تموم شو..

وقتی زندگی خوبی نداشته باشی، روحیۀ خوبی هم نداری..

بغض زندگیم...

بغض زندگیم...

زندگی به روال همیشگی اش زجر آور است،

این روزها؛ تو دیگر صبرمان را سَر نکن...

بغض زندگیم...

قدم بزن همه شهر را به پای خودت

و گریه کن وسط کافه ها برا خودت

تو خود علاجِ غمُ و دردِ بیشمارِ خودی

برو طبیب خودت باش و مبتلای خودت...

بغض زندگیم...

انگار یک آدم هزار ساله ام؛ شوقی دیگر درونم جان نمیگرد..

انگار لبانم را به هم گره زده اند؛ هیچ کلمه ای را نمیتوانم ادا کنم..

چرا نمیشه برای خودم زندگی کنم؟

لَنگِ همین یک اتفاقم؛ اگه بیفته دنیام زیر و رو میشه..

حالِ این زندگی رو میگیرم، چون این زندگی چند سالیه داره هی حالم و میگیره..

فقط اگه بشه.....

عمری گذشت و ساخته ام با نداشتن

ای دل! چه خوب بود تو را هم نداشتم..

بغض زندگیم...

شامگاه شنبه ششم شهریورماه..انتظار یک ماهِ به پایان رسید و نتایج آزمون اعلام شد..لیست قبول شدگان رو که باز کردم، دلم نمیخواست نگاه کنم، همش می ترسیدم..می ترسیدم نشه و تموم دنیا رو سرم خراب بشه..می ترسیدم نشه و .....همش توی دلم خدا، خدا میکردم..یه لحظه چشام سیاهی رفت ولی خودمو جمع و جور کردم..آروم، آروم میومدم پایین و دنبال اسمم بودم و زیر لبم خدا... خدا....واااای خداااااااااااااااااااااااا عااااااااااااااشقتمممممممممممممممممممممممممماسم منم تو لیست قبولیاااا بود..یه لحظه همه چی دور سرم چرخید..دوستام کنارم بودن ولی اصلا به روی خودم نیاوردم..فقط آروم بغض زندگیم...

واقعا به این اتفاق خوب برای افتادن احتیاج دارم

لحظه ای فکر کردن به این که بدون این «اتفاق» قراره چی بشه، دیوونه میشم..

استرس شدیدی دارم، همش تو ذهنم دارم همه حالات ممکن رو بازسازی میکنم و ...

ای خدا؛ اگه بشه، چی میشه....

بغض زندگیم...

آینده را دوست ندارم..

آینده بدون این اتفاق را دوست ندارم..

تمامی راه ها را در ذهنِ خیال بافِ خودم رفتم و برگشتم، (گر چه تمام این سال ها خود عینِ واقعیت است)

افسوس که چیزی جز سختی، غصه و تنهایی دیگر چیزی درونش جان نمی گرفت، همین جانِ نصف و نیمه را هم از منِ بی رمق می گرفت..

ایستاده بودم بر بلندای قله غرور! و نظاره میکردم این روزهای لعنتی را..

و زیر لب زمزمه که:

گله دارد از زندگانیم جوانیم.... شرمنده جوانی از این زندگانیم...

دیگرم بس است، کمی آرامش برایم تجویز کن..

بغض زندگیم...